چرا كه هر كس ذره‌اى تكبر در وجودش باشد ، نمىتواند به بهشت گام نهد . كبر ، آدمى را به ياوه گوييها و ادعاهاى پوچ ، همچون ادعاى خدايى مىكشاند . اگر تكبرى كه به فرعون دست داده بود به هر انسان ديگرى هم دست دهد نمىتواند از آنچه فرعون ادعا كرده بود ، خوددارى كند ، بالاخره او هم خواهد گفت كه ( أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى ) . هنگامى كه انسان مأمور به اطاعت از كسى شود ، آن هم نه به خاطر ثروت و يا هواخواهى بلكه به خاطر فرمان خدا ، آنگاه دلش از غبار تكبر صاف و پاك شود . بدترين كوته انديشى مردم به هنگام بعثت پيامبران عليهم السلام همين عامل بوده ، چون آنان با خود مىانديشيدند كه چگونه مىشود از انسانهايى هماند خود فرمان برند ؟ ! خداوند در قرآن كريم از قول آنان چنين نقل مىكند : ( فَقَالُوا أَبَشَراً مِنَّا وَاحِداً نَتَّبِعُهُ إِنَّا إِذاً لَفِي ضَلَالٍ وَسُعُرٍ ) « 1 » . « آيا ما بشرى از جنس خودمان را پيروى كنيم ؟ در اين صورت ما گمراه و در آتشها خواهيم بود . » برخى ساده لوحان مىپرسند : چرا خداوند مردم را با فرمانبردارى از پيامبران و امامان كه از همين مردمان عادىاند ، امتحان مىكند ؟ آيا بهتر نبود كه خداوند پيامبران را به نيروهايى خارق العاده و ثروتهاى هنگفت و فرزندان و ياران بى شمار مجهز مىكرد تا مردم در اطاعت از آنان كمتر چون و چرا كنند ؟ !

--> ( 1 ) - سورهء قمر ، آيهء 24 .